مجله اینترنتی سوتک

        يك روز بلند آفتابي

        در آبي بي كران دريا

        امواج ترا به من رساندند

        امواج ترانه بار تنها

         

        چشمان تو رنگ آب بودند

        آندم كه ترا در آب ديدم

        در غربت آن جهان بي شكل

        گوئي كه ترا به خواب ديدم

         

        از تو تا من سكوت و حيرت

        از من تا تو نگاه و ترديد

        ما را مي خواند مرغي از دور

        مي خواند بباغ سبز خورشيد

         

        در ما تب تند بوسه مي سوخت

        ما تشنه خون شور بوديم

        در زورق آب هاي لرزان

        بازيچه عطر و نور بوديم

         

        مي زد, مي زد, درون دريا

        از دلهره فرو كشيدن

        امواج, امواج ناشكيبا

        در طغيان بهم رسيدن

         

        دستانت را دراز كردي

        چون جريان هاي بي سرانجام

        لب هايت با سلام بوسه

        ويران گشتند روي لب هام

         

        يك لحظه تمام آسمان را

        در هاله ئي از بلور ديدم

        خود را و ترا و زندگي را

        در دايره هاي نور ديدم

         

        گوني كه نسيم داغ دوزخ

        پيچيد ميان گيسوانم

        چون قطره ئي از طلاي سوزان

        عشق تو چكيد بر لبانم

         

        آنگاه ز دوردست دريا

        امواج بسوي ما خزيدند

        بي آنكه مرا بخويش آرند

        آرام ترا فرو كشيدند

         

        پنداشتم آن زمان كه عطري

        باز از گل خواب ها تراويد

        يا دست خيال من تنت را

        از مرمر آب ها تراشيد

         

        پنداشتم آن زمان كه رازيست

        در زاري و هايهاي دريا

        شايد كه مرا بخويش مي خواند

        در غربت خود, خداي دريا