كنار دريا، با آب همزبان بودم
ميان توده رنگين گوش ماهي ها
ز اشتياق تماشا چو كودكان بودم !
به موج هاي رها شادباش مي گفتم !
به ماسه ها، به صدف ها، حباب ها، كف ها
به ماهيان و به مرغابيان، چنان مجذوب
كه راست گفتي، بيرون ازين جهان بودم
نهيب زد دريا
كه : - « مرد !
اين همه در پيچ تاب آب مگرد !
چنين درين خس و خاشاك هرزه پوي، مپوي !
مرا در آينه آسمان تماشا كن !
دري به روي خود از سوي آسمان واكن !
دهان باز زمين در پي تو مي گردد !
از آنچه بر تو نوشته ست، ديده دريا كن !
زمين به خون تو تشنه ست ، آسماني باش !
بگرد و خود را در آن كرانه پيدا كن ! »
نگاهي به آسمان
| مطالب اتفاقی مرتبط | |
