رحیل پشت سر واحه ی پاکی نگران پیش رو خنده ی شیطان سراب در سرم اما گلگون خیال تاخت می کرد به هرنیش رکاب پیش می رفتم و هر پنجه ی راه رهنمونم به دیاری می شد با لب سوخته هر برگ خزان مژده بخشای بهاری می شد گرچه می ماند ز ره پای شتاب شور من اما پیش از من بود پای تا سر همه تب بودم و تاب عشق من اما بیش از من بود چشم وحشت زده ام در بن دشت جلوه ی سبز تمنا می جست وز سر شاخه ی هر راه دراز میوه ی سنگی شهری می رست با چه راهی بروم این همه شهر به چه شهری بردم این همه راه ؟ لیک با رفتن من بر می خاست طرح هر شهر ز هامون چون آه نقش گلگونه ی بس بوته ی سرخ جلوه گر می شد در مرز امید لیک تا می راندم آن همه رنگ جادو آسا به عدم می لغزید درکدامین افق انگیخته دود شهر مرموز نگارین پریان ؟ ماده آهویان گردش به چرا جدول شیر به گوشه روان ؟ کو بلور آذین قصر ملکه ؟ تا به وردی دهمش خواب گران تنش اندازم بر کوهه ی زین تاخت آرم به دیار انسان ؟ رمه ی شاه ، چراگاهش کو ؟ مرتع خرم چل کره کجاست ؟ نهمش زین مرصع بر پشت کره اسبان به خروش از چپ و راست ؟ دایه با دوک و کلافش همه شب آن همه قصه که می بافت چه شد ؟ زان همه گنج که کاویدمشان سکه ای زنگ زده یافت نشد باز بر شاخه ی هر راه دراز میوه ی سنگی شهری می رست دایه شورم به سر انداخته بود ماهی چشمم دریا می جست گل خون در کف پایم می سوخت آسمانم به سر آتش می بیخت اسب سم سوخته ی پاهایم نعل ناخن به بیابان می ریخت رفتم آن شاخه ی راهی که نگاه در گمانی گذران یافته بود گفتم اینک نفس تازه ی شهر پیشواز اید با سور و سرود رفتم و رفتم و رفتم بی تاب تا که پایم به لب سایه رسید با تنی سنگین دروازه ی شهر شیون انگیخت و برپا چرخید در من اینوسوسوه ره یافته بود شستشویی عطش از سینه زدای بستر از سبزه و همیان ، بالش درد چین خوابی اندیشه فسای وحشت آن همه صحرای سیاه میرد از همهمه ی شهر سپید چابک آمیزم با کوچه و کوی پشت هر پنجره خوانم به نشید پشت پرچین گل افشان غروب غربت از چهره بشویم به شراب آشنا با همه آویزم گرم سر نپیچم ز نهیب و ز عتاب شب خود را ز تنی گرم و لطیف نگذارم که تهی ماند و سرد دل دریا هوسم را هرگز چیره نگذارم گردد غم و درد خوش گمان بودم ... ناگاه درید گوشم از خنده ی جادویی پیر شهر آشفته شد از بادی و خاست پشت دروازه یکی تشنه کویر چه کویری ! چه کویری ! که در آن چشمه ها تشنه تر از لب ها بود خشک و سوزان و عطشنک و عقیم تا افق ها ، همه سو صحرا بود باز کوچیدم و هر پنجه راه رهنمونم به دیاری می شد چشم بی نورم در سنگستان اینه ی خون شکاری می شد

احساس از درخت انبوه و تنهای سکوتم پرنده ای پرید و پندار پرندگان دیگر در آن لانه یافت شاید پرنده ی دیگر؟ و شاید پرنده های دیگر ؟ پس من هنوز زنده ام ؟ و قلبم از وحشتی گوارا فشرده شد

بر ساحل دیگر رون آشفتگی ها با برون عصیان بر کدامین ساحل رامش در کدامین بستر بی سنگ و صخره گرم داری جا با کدامین پیر جادو خاطرات گرم است در کدامین قلعه ای دریا ؟ پای بگشوده به مرز دیدگاه من ریخته خالی صدف ها را به ساحل پیش چشمان لئیم دانش من راه بسته بر نگاه من تا نه بگمارم خیالی خلوتت را ؟ تا ندانم با کدامین پیر جادو روز و شب همخوابه ای ، دریا ؟ زورقان تیز پرتاب گمان ها هر یکی سرشار بندرهای سنگین بار مرغکان سست بال جستجوگر هر یکی جویای سلک گوهر تاریخ ماهیان رنگی و چالک و شاد آرزوها بطن هر یک مدفن انگشتر سبز نبوت بطن هر یک زادگاه یونسی ، هستی کمین بعثت او جام سرخ روشن خورشید با شراب تازه ی هر روزش کنده آسمان های درون سینه ات جاری چشم ساحل را بادبان زورق بگسسته لنگر را می فریبی این همه را ، می بری این ارمغان ها را کجا ، دریا ؟ از چه ات با من سر پاسخ نه ، این سان ورد می خوانی از چه دانه می فشانی پیش مرغ پیر فکر من از چه اینسان می فریبی بادبان های نگاهم را ؟ از تو زینسو هر چه می بینم فریب و قصه و ورد است با تو ز آن سو هر چه می دانم ندانم چیست از تو اما برنخواهم داشت چشم پرسش ، سایه پرخاش از تو اما برنخواهم کرد دست کاوش دام ژرفا گرد با تو این جاشوی پیر و شوخ راز پنهان یاب اعماق است روشنان روزهای رفته اش را در تو می جوید ماهیان لحظه های مرده اش را در تو می گیرد این کران اندیش مروارید چشم کودکش را از تو می خواهد سحر فرعونان فسون ها را بگو جاری کند بر ساحل مفلوک، بیمی نیست او عصای لاشه ی فرسوده ی خود را در شبی تاریک روی سینه ات خواهد فکند آخر موج ها را پاره خواهد کرد ورد بطلان خواند خواهد بر خروش یاوه جوشت بادبان چاوشی ها اوج خواهد یافت ضربه ی نرم تپش ها دور خواهد شد تا بیاساید به روی ساحل دیگر تا نه بگشایی به مرز دیدگاهم پا تا نگویی می بری این امرغان ها را کجا ، دریا ؟