clear
به کانال تلگرام ما بپیوندید
near_me
event

بازگشت

برچسب ها style

description توضیحات

ز آن نامه اي كه دادي و زان شكوه هاي تلخ

        تا نيمه شب بياد تو چشم نخفته است

        اي مايه اميد من, اي تكيه گاه دور

        هرگز مرنج از آنچه بشعرم نهفته است

         

        شايد نبوده قدرت آنم كه در سكوت

        احساس قلب كوجك خود را نهان كنم

        بگذار تا ترانه من رازگو شود

        بگذار آنچه را كه نهفتم عيان كنم

         

        تا بر گذشته مي نگرم, عشق خويش را

        چون آفتاب گمشده مي آورم بياد

        مي نالم از دلي كه بخون غرقه گشته است

        اين شعر, غير رنجش يارم بمن چه داد

         

        اين درد را چگونه توانم نهان كنم

        آندم كه قلبم از تو بسختي رميده است

        اين شعرها كه روح ترا رنج داده است

        فريادهاي يك دل محنت كشيده است

         

        گفتم قفس, ولي چه بگويم كه پيش از اين

        آگاهي از دوروئي مردم مرا نبود

        دردا كه اين جهان فريباي نقشباز

        با جلوه و جلاي خود آخر مرا ربود

         

        اكنون منم كه خسته ز دام فريب و مكر

        بار دگر به كنج قفس رو نموده ام

        بگشاي در كه در همه دوران عمر خويش

        جز پشت ميله هاي قفس خوش نبوده ام

         

        پاي مرا دوباره بزنجيرها ببند

        تا فتنه و فريب ز جايم نيفكند

        تا دست آهنين هوس هاي رنگ رنگ

        بندي دگر دوباره بپايم نيفكند

نظرات (0)

هیچ نظری در اینجا وجود ندارد

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر بعنوان یک مهمان
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید